VRIJdag MET KLUUN

Friday on my mind!

Het vrijdagmiddaggevoel is natuurlijk een collectief gepreoccupeerd fenomeen (zo, even een paar van dat soort woorden erin gooien in het begin van een column en het kaf is direct van het koren gescheiden), een uitvloeisel van het calvinistische waanbeeld dat je eerst iets MOET doen voor je je vrij MAG voelen. 

Ooit, toen het onzalige idee in me had postgevat (dank pa en ma) dat een mens nou eenmaal een vak moest leren en ik dientengevolge twintig kostbare jaren in schoolbanken als een mak schaap heb zitten verdoen, toen was de vrijdagmiddag niet minder dan de zin van het leven. Thank God it’s Friday.

Daarna kreeg ik dan eindelijk de banen waarvoor ik al die jaren op kleuter-, basis- en middelbare scholen en nog een duistere HBO-opleiding had moeten zitten. Ik werd businessclass loonslaaf. De lamlendigheid slaat al weer om mijn hart door er alleen maar over te praten. De euforie van het vrijdagmiddaggevoel overtrof menig orgasme (behalve dan die met Josine).

De laatste tien jaar ben ik schrijver. Ik kan werken en ophouden wanneer ik maar wil.

Ik hoef niet op maandagochtend te gaan zitten, niet op vrijdag op te houden, kan hele weekenden doorschrijven of na een weekend zo tegen woensdagmiddag pas eens overwegen om mijn laptop aan te zetten.

En toch blijft het bestaan, dat vrijdagmiddaggevoel. Gelegitimeerd naar het einde van een week schrijverij werken. Spotify opvoeren tot standje burengerucht. Biertje erbij. Nog eentje. Sms’en met Mars, Engin, JW, Rene, Raoul, Sas, Nic, Mir waar en hoe laat zo meteen.

Het vrijdagmiddaggevoel blijkt onafhankelijk van werk. Beter dan The Easybeats het in 1966 verwoordden, kan het niet.

Monday morning feels so bad,

Ev’rybody seems to nag me

Coming tuesday I feel better

Even my old man looks good

Wednesday just don’t go

Thursday goes too slow

I’ve got Friday on my mind

Een fijne vrijdagmiddag.